Het verhaal van Marie-José (56) over haar weg naar de finish van haar eerste halve triatlon.

Beloofd.. ik ga meedoen aan de halve triatlon

Op het moment van dit schrijven kan ik zeggen : het is gelukt. Mijn eerste halve triatlon heb ik volbracht. Op de dag van de wedstrijd vielen werkelijk alle puzzelstukjes op de juiste plaats.  

Iedereen heeft een persoonlijke reden om mee te doen.  Veel verhalen klinken als herkenbaar. Waarom ik dit doel voor ogen had ? Het was een belofte, met éen helder doel : Finishen. Dit avontuur heeft mij veel gebracht, fysiek maar zeker ook mentaal. Stick to the plan, focus en niet opgeven ook wanneer het lastig is. Het vraagt nogal wat van je, maar ik kan concluderen dat het meer brengt dan het vraagt.

Heb je ambities om van je achtste of kwart triatlon naar de halve triatlon toe te werken? Wat is jouw drijfveer? Is die afstand haalbaar? Zijn er tips? Waar moet je rekening mee houden?

Ik neem je graag mee in mijn verhaal over dit avontuur en wellicht trekt het je over de streep om er ook voor te gaan.

Mijn naam is Marie-José, 56 jaar

Het begin..

Ooit in een ver verleden had ik tijdens mijn opleiding meegedaan aan een mini-triatlon. Zwemmen in een zwembad, op je gewone oude schoolfiets de fietsrondes afleggen en uiteindelijk hardlopen. Ik vond het fantastisch. Zo’n 35 jaar (!!) later werd ik door een vriendin getipt op triatlon trainingen en raakte direct enthousiast. Ik belde op en binnen een week stond ik aan het begin van het “Start-to Tri- programma” van Fit Forward in Breda, onder begeleiding van Patricia van Dun. Het combineren van deze sporten — zwemmen, fietsen en hardlopen – heerlijk in de buitenlucht — sprak mij bijzonder aan. Drie jaar geleden werd ik dus klaargestoomd om mee te kunnen doen aan de 1/8^e afstand van de  Fit Forward Triatlon. Het was absoluut geweldig, wat een ervaring. Meerdere triatlons volgden van 1/8^e tot 1/4 afstand.  De sfeer en het samenzijn tijdens trainingen en evenementen is verbindend. Je zult zelf de meters af moeten leggen, zelf over de finish moeten komen, maar je wordt gedragen door de leuke trainingen, het napraten, de fantastische sfeer van sporters onderling en het publiek tijdens evenementen. Individualistisch is deze sport zeker niet.

De halve triatlon leek ver weg, onbereikbaar. Een aantal trainingsmaatjes zag ik hun wedstrijd afstanden vergroten en vond dat voor hen geweldig. Bewondering ook om voor dat ene doel te trainen. Fysiek zou die afstand en de te besteden tijd daaraan niet voor mij zijn weggelegd. Het bleef bij die gedachte totdat afgelopen jaar een onzekere toekomst zich aankondigde. Een zeldzame ziekte bij mijn partner Gérard speelde parten. Het was een vraagteken wat de uitkomst ervan zou worden, maar éen ding stond vast;  ik moest hem beloven om deel te gaan nemen aan een halve triatlon.

Na wat aarzelingen die ik met Patricia besprak, vertelde ze mij dat wanneer iemand echt er voor wil gaan er heel veel mogelijk is. Tijdens evenementen zag ik diverse leeftijden waarvan ik dacht, misschien is het inderdaad mogelijk wanneer ik het serieus oppak. Ik hakte de knoop door, de belofte was gemaakt, het doel stond ; Op naar de halve Triatlon.

Het plan; finishen !

Er moest een plan komen want zelf aanmodderen zag ik niet zitten. Er zijn overal schema’s te vinden, maar Patricia kende mijn niveau, en ze stelde mij de juiste vragen. Ze had snel door waar eventuele valkuilen zouden zitten. Het doel was de finish, en nou ja als het even kon onder een bepaalde tijd, maar dat was secondair.

Combineren van werk en trainingen :

Voor mijn werk reis ik regelmatig richting Frankrijk. Patricia wist een gepersonaliseerd training schema zo in elkaar te zetten dat het rekening hield met mijn reisschema. Het zou pittig worden met ongetwijfeld de nodige hobbels en vermoeidheid. Welke dat zouden worden zou ik zelf ervaren. De motivatie moet uit je zelf komen, het doel voor ogen houden en niet opgeven. Een full-time baan met daarnaast trainingen die steeds zwaarder worden is puzzelen. Met die woorden in mijn achterhoofd zou ik het trainingsschema tot op de laatste meter of minuut gaan volgen.

Op de vraag welke Halve triatlon het zou worden had ik nog geen antwoord. De keuze ging tussen de halve triatlon in Epe in augustus of Almere in september. Na goed nagedacht te hebben werd het Epe om twee redenen. Ten eerste de datum van de EPE halve triatlon paste beter in mijn werkschema en ten tweede het parcours was zodanig dat er 2 fietsrondes en 4 hardlooprondes zijn. Voor een eerste keer leek mij dat ideaal, ik hou van afstrepen en een sfeervol parcours met publiek werkt adrenaline verhogend voor mij, het helpt enorm om mij op te zwepen.

Trainingen in de praktijk :

In februari was het zover, het trainen kon gaan beginnen. De eerste weken en maanden verliepen vlotjes en soepel. Op de dagen dat ik in Frankrijk was kon ik geplande trainingen van dagen wisselen. Ik zocht waar zwembaden te vinden waren, en zwom ’s avonds mijn baantjes. Het alternatief voor mijn racefiets werd bijvoorbeeld de Velolib in Parijs. Ik huurde in alle vroegte zo’n logge groene fiets en trok van de wijk Montmartre richting de Champs Elysees. Fietspaden zijn er steeds meer, maar het blijft op zo’n stalen ros enigszins ploeteren. Zo’n fiets staat nooit op de juiste hoogte en oh ja daar rondom Montmartre gaat het best omhoog. Mooi om Parijs wakker te zien worden. Chanson van Jaques Brel was meer dan toepasselijk : “Paris s’éveille”, Parijs ontwaakt. Snel douchen en richting de geplande afspraken. Ondanks dat het veelal niet mijn eigen racefiets was heb ik er enorm van genoten.

Het plannen voor het hardlopen was eenvoudig, sportschoenen aan en gaan, richting o.a. de  trappen bij de Sacré Coeur,  ik kan inmiddels iedere trede dromen.

Blaren; materiaal wisselen !

In mijn hardloopschoenen heb ik speciale sportsteunzolen en na een jaar zijn deze hard toe aan vervanging. De eerste ronde inlopen met de nieuwe exemplaren was in Parijs. Het liep lekker totdat het her en der flink begon te schuren. Ik was inmiddels een eind uit de buurt van het hotel. Met de pinpas in de aanslag en blik op oneindig richting ‘Pharmacie’, gelukkig zit er op iedere hoek van de straat een Boulangerie en een Pharmacie. De pleisters werden geplakt en strompelend keerde ik terug richting metro en hotel. Die blaren waren niet fijn, maar goed ik was blij dat ik de switch naar nieuwe sportsteunzolen op tijd had gepland. Ik had nooit last van blaren lopen dus dat zou mij nu zeker niet meer tijdens de halve triatlon gebeuren… toch?

Veel geleerd, de lessen onderweg

Bij het training schema hoorde ik het inschrijven op een aantal andere evenementen. Een halve marathon, 1/8^e triatlon en 1/3^e triatlon, dit waren mooie trainingen richting de halve. Alles voor de juiste voorbereiding.

Half april liep ik de halve marathon in Helmond. Hoe mooi, Patricia liep mee. Ze moedigde mij aan, gaf tips en sleepte mij onderweg er door heen. Het zien van de finish was een fantastisch moment. Ik heb genoten. Het enige wat voor mij zwaar tegenviel was het parcours, dat ik had ik onderschat. Helmond, dat is toch vlak? Nooit geweten dat het langs het water in Helmond iets omhoog en omlaag gaat.. en dat 3x in 1 ronde. En ik “moest” 4 rondes. Die heuveltjes… de lessen hier waren duidelijk : Parcours van Epe gaan verkennen, en viaducten gaan trainen, want hé dat ligt daar bij de Veluwe.

Naast de halve marathon waren er twee triatlons ingepland.

Eind mei de 1/8e triatlon van Fit Forward. Ik deed dit jaar voor de 4^e keer mee. Ik kende het parcours, en wat een mazzel het weer was perfect en de weinige wind stond dit jaar gunstig. Ik kon mijn tijd verbeteren en herstelde snel. Dat gaf een goed gevoel.

Fietsen is het onderdeel wat ik lastiger vind. De kilometers die gemaakt zouden moeten worden waren nog ver uit beeld. Jeroen heeft de nodige routes uitgestippeld waar dan samen voor op pad gingen. De routes werden steeds wat langer. Ook met Lineke heb ik een paar keer samen gefietst. Naast de gezelligheid leerde ik veel van hen en de tijd gaat zoveel sneller wanneer je met twee fietst.

Nieuwe afstand : 1/3^e

Half juni volgde een nieuwe afstand die ik nog niet eerder had gedaan. De 1/3^e triatlon in Oud Gastel. Patricia zou ook deelnemen aan deze wedstrijd. Niet alleen de afstand was nieuw, ook het feit dat er twee verschillende wisselzones zijn had ik nog niet eerder meegemaakt.

Het was een superleuk evenement, goed georganiseerd en ook weer één vol met leer momenten zoals checken inhoud tas van de organisatie, sporthorloge, wetsuit, voeding, en oriëntatie, 2 verschillende wisselzones…

Lekker vroeg vertrokken zodat we in alle rust de startbescheiden op konden halen. Patricia tipte mij om de chip alvast om te doen. Ik kwam er erg laat achter dat mijn chip niet in de tas zat. Ik zou zo aan de start verschenen zijn zonder chip om mijn enkel... Terug naar de organisatie die mij een nieuwe chip bezorgde. Les 1: Ik had de tas van de organisatie direct moeten controleren.

Vlak voor de zwemstart realiseerde ik mij dat ik mijn nieuwe sporthorloge niet had getest op het zetten van de triatlon functie. Patricia duwde de nodige knoppen in op mijn horloge. Les 2: materiaal van te voren testen. Om nog even in de zwemsfeer te blijven…Bij het aantrekken van mijn wetsuit heb ik een verkeerd potje uit mijn tas gepakt en vol overgave mijn hals, polsen en enkels tegen het schuren van mijn wetsuit ingesmeerd. Dit bleek bijzonder onhandig, ik weet niet wat er in het potje zat maar het was niet goed. Het leek wel lijm. Les 3; neem alleen dat mee wat je nodig hebt in je tas. De wetsuit uittrekken was daardoor een regelrechte ramp. Inmiddels was mijn sporthorloge ondersteboven gedraaid wat het nog lastiger maakte. Een vrijwilliger zag mij gefrustreerd stoeien om mijn wetsuit uit te trekken. Hij schoot te hulp, wat was ik die man dankbaar. Het tijdverlies in de wissel was gigantisch. Ik stapte eindelijk op de fiets met een hartslag die inmiddels door het dak was gegaan. Er stond een behoorlijke wind, ik ben geen ‘tegenwindfietser’, gelukkig waren er ook stukken waar ik als fanatieke ‘meewindfietser’ wel profijt van had. Bij de stukken me tegenwind was ik druk bezig met overleven  en had aan het eind niet al mijn bidons met water/voeding leeg. Mijn benen waren al leeg voordat ik aan het lopen begon. Les 4; leren bidons leeg te drinken. Tijdens het fietsen kwamen we langs T2, maar waar was in hemelnaam de ingang? Ik had 3 rondes gereden en kon de ingang niet vanaf de fiets zien. Onderweg naar een paar mensen die met hun race bezig waren geroepen of ze wisten waar de ingang van T2 was. Niemand die mij hoorde, ze sjeesden super snel voorbij. Uiteindelijk was er iemand die even naast mij kwam fietsen en ook vraagtekens bij de ligging van de ingang had. We waren het er over eens dat het na dat “ene hek” moest zijn. Bij aankomst stonden er jawel , vrijwilligers om mij de juiste richting te wijzen.

Hoe het kwam dat ik de ingang niet wist? In de ochtend hadden we de hardloopspullen bij T2 geplaatst, maar we kwamen via een andere kant het terrein op. Volgende keer eerst kijken waar de T2 ingang en uitgang is. Les 5: Oriëntatie van alle in- en uitgangen. Doordat ik zo blij was bij T2 aangekomen te zijn rende ik met mijn fiets te ver door, ik moest omdraaien waardoor ik met nog iemand anders in de weg liep voor andere mensen. Met de fiets aan de hand rende ik het vak in waar mijn hardloopspullen zouden moeten staan. Ik kon het niet vinden. Hoe was dat mogelijk, een knalrode tas dat kon toch niet missen. Na een rondje om de rekken heen gelopen te zijn zag ik de knalrode tas, met daarboven op een tas van iemand anders. Les 6: Ga niet alleen af op je handdoek of tas. Kijk voordat je van T2 naar T1 gaat, ook goed bij welk rek je hardloopspullen staan. De benen voelden zwaar, een gelletje genomen en vaker dan gepland gestopt om water te drinken, ik had enorme dorst. Dat is ook niet gek als je je bidons niet leeg drinkt op de fiets…De aanmoedigingen onderweg van Arnold en Patricia deden mij goed.

Al met al een leuk evenement. Gefinished met een prima tijd maar bovenal veel lessen geleerd.

Tijdens 10 dagen vakantie begin juli laadde ik alle spullen in de auto, zodat ik ook daar het schema kon blijven volgen. Een zinderende hitte mocht de pret niet drukken. Dan maar vroeger opstaan. De fietstochten waren adembenemend mooi.

Vermoeidheid

De trainingen werden vanaf die maand langer in duur en de zwaarste trainingsweken moesten nog komen. De kilometers waren naar mijn idee al ontelbaar geworden. De uren die ik spendeerde aan het sporten waren niet meer op twee handen te tellen. Ik voelde mij vermoeid raken, en begon tegen trainingen op te zien. Ik heb een paar keer een training overgeslagen en sliep een gat in de dag, het voelde echter als spijbelen. Ik dacht aan wat Patricia in de beginfase vertelde : ga niet inhalen, heb je iets gemist, jammer dan, maar ga het niet in lopen halen.. Dus conclusie, na het ‘spijbelen’, Stick to the plan en doorgaan.

Samen met Gérard weer eens een keer samen vakantie. Het was enorm confronterend voor hem. Zoveel fysiek willen doen, maar wat niet lukt. Ik schrok ervan. Dat zijn momenten die emotioneel zijn en ons nogmaals laten beseffen dat gezondheid niet vanzelfsprekend is. Wanneer hij ging rusten pakte ik de fiets of trok de hardloopschoenen aan. Het voelde soms egoïstisch, maar tegelijkertijd heeft het mij enorm geholpen om met de situatie om te gaan. Buiten zijn en in staat zijn om te kunnen bewegen is een prachtig cadeau. We zeggen vaak , count your blessings en kijk naar wat wel kan. Zoals zo vaak het afgelopen jaar wederom een eye-opener. We hebben genoten !

Het wordt Epe

Na terugkomst van de vakantie heb ik mij ingeschreven voor Epe. De inschrijving was een feit, geen weg meer terug. De echte stok achter de deur. Nog zo’n 7 weken te gaan, het aftellen kon beginnen.

Eerste hobbel

Twee weken na het inschrijven kreeg ik wat klachten aan mijn voet. Het lopen ging niet meer vanzelf. Rustig aan, niet forceren, dan komt het wel in orde.

De les van “Het parcours verkennen”

Half juli reden we, Patricia, Jeroen en ik naar Epe om het parcours te verkennen. De les die ik aan de halve marathon had overgehouden. We bekeken de zwemplas en fietsten de eerste ronde van het fietsparcours. De conclusie was ; een prachtig gebied, mooie zwemplas, vals plat tijdens het fietsen en een groot deel zand ondergrond tijdens het hardlopen. Aan die laatste twee zou ik nog flink moeten sleutelen.

Ik was super blij dat we de zwemplas hadden bekeken en de route hadden gefietst. Er zou wat dat betreft geen verrassing meer zijn. Ook tijdens deze fantastische zomerse en gezellige dag de nodige lessen eruit gehaald: Viaducten trainen, leren schakelen, nog steeds beter eten en drinken.

Ik krijg er “jeuk” van  :

Het openwater zwemmen is een onderdeel wat ik het ‘leukst’ vind. Zwemmersjeuk … Het gooide roet in het eten en na 4 weken was ik de jeuk zo ontzettend beu dat ik het open water liet zitten en uit nood de kilometers in het buitenzwembad aftikte. Enorm balen, en zou dit wel genoeg zijn om straks 1,9 km door te zwemmen? Afzetten aan de kant van het zwembad is heel iets anders dan een eindje doorzwemmen. De keuze was gemaakt, Verre van ideaal, maar halve nachten wakker liggen van de jeuk was beslist geen optie meer.

Het schema werkte ik in de laatste weken veel met trainingsmaatjes af. Ik had mazzel dat ze tijdens een training mijn schema wilden volgen. Ik vond het heel fijn dat ze dat met mij wilden doen. Want inderdaad die laatste 4-5 weken waren intens en pittig.

Iedere dag trainen. In alle vroegte mijn bed uit of na het werk de nodige uurtjes weer in het water, hardlopend door het bos, of de fiets door te brengen. Het was een warme zomer en dat matte ook behoorlijk af.

Banaan of gelletje ?

Arnold ging met mij mee om de laatste paar lange tochten te maken. Hij stippelde routes uit en ik kreeg waardevolle tips die ik de dagen erna direct probeerde toe te passen. Zoals schakelen en voeding. Ik liep op bananen, witte boterham en gelletjes. Maar na een aantal uur begonnen die gelletjes niet lekker te vallen. Arnold gaf mij twee bussen met verschillende smaken Hammer voeding om te proberen. In éen woord, geweldig. Nooit geweten dat voeding binnen krijgen ook zoveel makkelijker kan. Doseren en tijdens lange trainingssessies testen. Het ging prima.

Op zondagen stonden brick trainingen gepland. Het hardlopen ging niet soepel. Ik stopte met hardlopen om de voet rust te geven. Vanaf dat moment heb ik de hardlooptrainingen ingewisseld voor extra fietstrainingen. Dat voelde als smokkelen en het stelde mij alles behalve gerust dat de 21km nog wel te doen zouden zijn. Patricia beurde mij op, pijn gaat het toch wel doen en zodra je in de wedstrijd zit is alles anders. Tja, nou dat moet ik nog zien.

Het wedstrijdschema kwam ter sprake met Patricia en Arnold. Daar zou ik eens een uurtje voor gaan zitten en goed bedenken hoe het logistieke traject, en het voedingsplan in te gaan regelen. De ervaringen van de vorige triatlons pakte ik erbij en alle onderdelen had ik nauwkeurig gecalculeerd, welke voeding, de hoeveelheid, tijdstippen en dat gechecked met Patricia. Het klopte bijna.. ze heeft de laatste puntjes voor mij op de “i” gezet. Ook daar kon het niet meer aan liggen om het doel “De Finish” te halen.

Oh Nee… !

Precies een week voor de wedstrijd  had ik domme pech. Een enthousiaste hond van 45 kilo sprong met zijn poot in mijn kuit en gleed door tot aan mijn enkel — precies aan de kant van mijn al wat geblesseerde voet. Het was pijnlijk en de dagen daarna waren niet makkelijk. In mijn gedachten was ik de enorme teleurstelling aan het verwerken. De 21km hardlopen tijdens de triatlon leek hiermee onmogelijk. Het was te kort dag om volledig te herstellen. Het voelde als een enorme domper. Na zoveel maanden inzet, en dan de laatste dagen die ineens veel te snel voorbij gingen. De week voor de wedstrijd mentaal heftig, ik had het gevoel dat het voor niets was geweest.  De afspraak, de belofte met Gérard spookte door mijn hoofd. Hij klaagt nooit, heeft geen keuze en gaat altijd door. Het voelde als een zware teleurstelling om de finish misschien uit mijn hoofd te moeten zetten. Ik draaide de knop van mijn gedachten om, ik ga hoe dan ook starten. Genieten van het zwemmen, een mooie fietsroute rijden en het hardlopen dat laat ik achterwege.

Het is zover.. De wedstrijddag

De dag voor de wedstrijd was ik gespannen. Alle spullen die je nodig hebt, checkte ik wel tien keer. Wat leg je klaar in welke wisselzone? Heb ik alles bij me? En dan komt eindelijk die dag waar je maanden naartoe hebt getraind. Samen met Arnold in alle vroegte met de auto richting Epe. Patricia was daar al aangekomen.

We gingen richting het gebouw om onze start bescheiden op te halen, daar waren ook toiletten. Wat mij opviel.. normaal gesproken staat er een lange rij bij het dames toilet. Dit keer was het andersom ! Iemand vertelde mij dat dat door de afstand kwam, er zijn veel minder dames die deelnemen aan de Halve Triatlon.

Na het bestickeren van helm en fiets gingen we de hardloopspullen klaar leggen. In Epe waren ook twee wisselzones. De startbescheiden had ik een tas gedaan om er makkelijk bij te kunnen. Op het laatst bedacht ik mij dat ik een tas te veel bij de zwemstart zou hebben, en ik liet die tas bij T2 staan. Ik week hier van mijn voorbereide plan af.

Vervolgens een kwartiertje fietsen van T2 naar T1. Netjes op tijd om bij T1 op ons gemak de rest voor te bereiden. Daar aangekomen schrok ik van de enorme rij die daar was ontstaan. Zouden er ook deelnemers van de kwart tussen staan? Ik had mijn trisuit nog niet aan, dit ging wel erg krap in de tijd worden. Bij een aantal geparkeerde auto’s heb ik mij hals over kop alvast omgekleed. Uiteindelijk werd er door de organisatie aangegeven dat de start een half uur later zou plaats vinden. Een opluchting.

Toen we door de fietscontrole moesten kwam ik erachter dat ik de enkelband en badmuts in de andere tas had zitten en die lag dus bij T2 . Aï ik had bij T1 de indeling gewijzigd. Geen paniek, ik had de briefing thuis online bekeken en wist dat er enkelbanden en badmutsen op het zwemterrein verkrijgbaar waren. Maar toch voelde het niet als een lekker ontspannen ochtendje..

Het was bijna zover, gespannen liep ik met Patricia, Arnold en Meike richting het water. Het was een rolling start, dat vind ik zoveel relaxter dan een massa start. Eenmaal in het water viel de spanning weg, het ging vanzelf. De water temperatuur was perfect. Het zwemmen ging boven verwachting. Het pak uittrekken ging veel beter dan in Oud Gastel, maar toch nog wat sjorren en trekken aan de mouwen m.b.v. Patricia. Ik dacht weer tijdens het wisselen, dat moet toch echt sneller de volgende keer.

Ik voelde mij goed en stapte tevreden op de fiets. De wijze woorden van Patricia, Jeroen, Lineke en Arnold dreunden in mijn hoofd. Start niet te hard. Bij alles start ik vol overgave veel en veel te hard, een tempo wat ik niet vol kan houden. De gedachte die ik dan daarbij heb is zoiets van “tja je kunt het maar gehad hebben.” Dit keer zou ik het anders aanpakken, doorfietsen maar mij niet gek laten maken. Het parcours had ik in juli verkend en de plattegrond had ik goed bestudeerd. Ik wist waar en hoe lang het wat omhoog en omlaag zou gaan. Het voedingsschema zou ik uitvoeren, en rekening houden om dat dan niet te doen om stukken waar het wat omhoog gaat. Het klinkt allemaal logisch maar het plan uitvoeren is van een andere discipline.

Het fietsen ging goed, de route was prachtig, de heide stond in volle bloei. Ik dacht nog als ik dat kan bedenken dan moet het nog een tandje harder. Dat heb ik achterwege gelaten want op mijn horloge zag ik dat mijn eindtijd beter zou worden dan dat ik had ingeschat. Ik was verbaasd en zat te rekenen of het wel klopte. Het ging zo lekker dat ik bijna rechtdoor fietste waar we af moesten slaan om het terrein van T2 op te gaan. Onderweg zag ik in de verte Marga staan, wat fantastisch! Ze is ons aan komen moedigen. Volgens mij heb ik nog gezwaaid en iets van joehoe geroepen. Ik voelde mij goed, en op de fiets heb ik het plan opgepakt om toch het hardlopen te proberen, als is het maar éen rondje..

Door het gras rende ik met de fiets aan de hand richting de hardloopschoenen. Patricia zag ik niet, dus er was maar éen conclusie mogelijk, ze is ook gestart met hardlopen. De steunzolen vanuit de fietsschoenen in de hardloop schoenen gewisseld. Wat een gehannes en gedoe is dat toch.. De eerste drie kilometers gingen goed, daarna begon de voet op te spelen. Na éen ronde, dacht ik het moet minstens tien kilometer worden. Het liep absoluut niet prettig en besloot om iedere 2.5 kilometer de drinkpost te nemen en dat in stilstand te drinken. Het gaf even rust aan de voet en achterbeen. Na 10km dacht ik, ik heb bij de laatste brick training 3x5 km gelopen, dus ik probeer er nog een rondje aan vast plakken. Onderweg kwam ik Arnold, Patricia en Meike meerdere keren tegen, dat hielp mij vooruit. Nog een voordeel van 4 rondes lopen, je komt elkaar vaker tegen en dat geeft vleugels. Ook zag ik meer mensen die kwaaltjes hadden, ik was niet de enige. Nog 1 ronde.. Onder de andere voet schuurde en brandde het als een gek, dat is vast een blaar door het compenseren van ‘anders lopen’. Nou ja, een blaartje daar komen we wel overheen. Geen denken aan om nu nog te stoppen. Focus naar de volgende ‘stop’, ik heb Marga onderweg niet eens gezien, de gedachten hadden de overhand. Proberen te genieten alhoewel dat bij het hardlopen niet echt lukte. Allerlei gedachten, opgeven was geen optie meer. Zoveel uren onderweg en dan op een halfuur het laten gaan? Nee. Ik zou en moest finishen al zou het kruipend worden. Onderweg begon ik andere deelnemers te tellen, onbewust zocht ik afleiding. Het brein en de adrenaline zorgen voor hele andere beslissingen waarvan je vooraf dacht dat het niet kon. Het klopt wat Patricia zei; Alles is anders tijdens een wedstrijd.

Bij éen van de laatste bochten stond Patricia mij op te wachten. Dat deed ze bewust. Samen zijn we door het dorp gerend, het publiek was geweldig, en dan die finish boog.. eroverheen en een fantastische medaille om je nek gehangen krijgen. Verbazing, euforisch, geluksgevoel, dankbaar, intens gelukkig, en als klapper op de vuurpijl een podiumplaats (dank je wel Patricia) en denkend aan thuis..

Het was een feit, De halve triatlon, tick in the box.

De weg naar de finish..

Het is een prachtig avontuur geweest dat ik niet had willen missen. De finish was het doel. Maar de weg er naar toe is zoveel meer.  Het heeft mijn fitheid vergroot, maar misschien nog belangrijker: het heeft gezorgd voor persoonlijke groei. Het heeft mij door slechte periodes heen getrokken. Ik heb ondervonden dat intensief sporten in de buitenlucht mijn geluks hormonen dopamine en endorfine aanwakkerden. Ook voor mijn werk heeft het voordelen om het doel voor ogen te houden. Plannen, focus, uitvoeren en aanpassen waar nodig.

Het heeft mij ook in laten zien wie ik ben wanneer het moeilijk wordt. Het werd een bewijs aan mijzelf dat ik door kan gaan ook als de motivatie achterblijft, wanneer er niemand meekijkt bij emotionele momenten, dat ik fysieke en mentale ongemakken aan kan zonder er voor weg te lopen en dat ik op mijzelf kan vertrouwen om fit forward te gaan, stap voor stap.

De halve triatlon. Wauw. Ik heb er voor getraind en ben gefinished .

Met dank aan Patricia, Jeroen, Arnold, Lineke, Marga, Niels, mijn familie, en natuurlijk Gérard. Zonder de belofte aan hem en zonder zijn steun om vele uren te kunnen trainen was de halve triatlon nooit realiteit geworden. Een speciale dank aan Patricia. Zij heeft mij gecoached en haar toewijding, kennis en kunde heeft mij het juiste gebracht om in een boven verwachte tijd gefinished te zijn voor de halve triatlon.

Wil je ook zo’n ervaring : Neem een coach. Ik kan je Patricia van Dun van harte aanbevelen. Finishen bij een halve triatlon gaat niet vanzelf, je moet het echt willen en je houden aan trainingsschema’. Wanneer het dan tegen zit heb je een coach die met je meedenkt en je tot het eind weet te motiveren.